Szorstka czy gładka

Szorstka czy gładka Rzeźby wykonane z różnych gatunków drewna mogą mieć całkiem odmienną fakturę. Do figur dużych, o szorstkiej powierzchni, doskonale nadaje się na przykład drewno dębowe, podczas gdy do wykonania dzieła o delikatnej konstrukcji, wymagającego idealnie gładkiej faktury, najlepiej użyć drewna tekowego. Podobnie jak w przypadku alabastru, drewniane figurki doskonale nadają się do malowania i złocenia, stąd tak wielka popularność drewnianej rzeźby w średniowiecznej architekturze sakralnej. Wystrój ówczesnych kościołów opierał się w dużej mierze na bogato rzeźbionych elementach, zarówno czysto dekoracyjnych, jak i użytkowych. Drewno to również materiał rzeźbiarski amerykańskich Indian, którzy wykonywali z niego wymyślne totemy. Równie piękne rzeźby z tego tworzywa pochodzą z Afryki i wysp Pacyfiku. Charakterystyczna dla dwudziestego wieku fascynacja tzw. „sztuką prymitywną” miała na przykład duży wpływ na twórczość Pabla Picassa, który zerwał z 400-letnią europejską tradycją „fotograficznego” odtwarzania w dziełach sztuki elementów otaczającej nas rzeczywistości. Wielu późniejszych artystów poszło śladem Picassa.