Mankamenty pracy z kamieniem

Mankamenty pracy z kamieniem Paradoksalnie tak twardy materiał, jakim jest kamień, jest równocześnie bardzo kruchy. Szczególnie jeżeli dzieło zawiera wiele wystających, niewielkich elementów, jak na przykład nos lub palce ludzkich postaci, może ono łatwo ulec uszkodzeniu. Wędrując po muzeach rzeźby antycznej łatwo zauważyć, jak wiele figur pozbawionych jest kończyn, nosa i uszu. Aby zapobiec kruszeniu się kamienia, artyści zmuszeni byli do kształtowania postaci w zwartej formie, bądź łączenia w jednej bryle kilku figur, co dodatkowo pozwalało zaoszczędzić cenny materiał. Rzeźby wyrafinowane, o delikatnej strukturze, często wzmacniane były w newralgicznych miejscach. W kompozycję można na przykład wpleść pień drzewa, na którym opiera się. konstrukcja, lub podeprzeć ją prętem ukrytym w takich miejscach jak wyciągnięta w szerokim geście ręka bądź ogon psa. Zachodnioeuropejscy rzeźbiarze spośród dostępnych materiałów szczególnie upodobali sobie marmur oraz piaskowiec. Są to kamienie twarde, a jednocześnie łatwe w obróbce, ponadto można je bez trudu szlifować i polerować. Mistrzem idealnie gładkiej powierzchni, która wzbogacała końcowy efekt o grę światłocieni, był dziewiętnastowieczny francuski rzeźbiarz Auguste Rodin – autor słynnych dzieł Pocałunek oraz Myśliciel. Spośród wszystkich marmurów, wśród rzeźbiarzy najwyżej ceniony jest rzadki biały marmur, wydobywany między innymi we włoskich kamieniołomach Carrara, które funkcjonują już od starożytności.