Dyskobol

Dyskobol Dyskobol jest dziełem dynamicznym, chociaż tak, jakby zamarł na chwilę w bezruchu, a dopiero po chwili miał się ruszyć. Stworzył ją znany nam rzeźbiarz Myron. Powstała w V wieku p.n.e., a zachowała się do dziś. Najogólniej mówiąc jest to atleta. Została ona stworzona, jak przypuszczają badacze, w okresie, kiedy Myron dopiero zaczął tworzyć. ostała przy tym ukazana nie tylko dynamika, ale i kanon piękna, greckiego piękna. Myron wiedział jak wygląda ideał, gdyż właśnie jego dzieło jest dość wyidealizowane, ale przy tym zachowała idealny, zharmonizowany ruch. Postać na rzeźbie, jak na sportowca wydaje się być nadzwyczaj spokojny. Co ciekawe, postać ta ukazuje postawę, jaką przybiera sportowiec tuż przed rzutem dyskiem. Jego rozpostarte ramiona tworzą półokrąg. Dzięki tak przyjętej sylwetce, postać ta wydaje się mieć idealne proporcje, natomiast dodatkowo pomaga w tym dziwnie przebiegająca oś symetrii. Rzeźbiarz ukazał także szczegóły, takie jak uwydatnienie mięśni podczas wysiłku. Widać, że jest on bardzo skupiony, gdyż jego wyraz twarzy nie wyraża żadnych emocji.

Kultura europejska

Kultura europejska W kulturze europejskiej artyści rzeźbiący w kamieniu cieszyli się szczególnym prestiżem. Kamień zawsze był materiałem stosunkowo drogim, ponieważ wydobycie kamienia odpowiadającego potrzebom artysty oraz transport wymaga dużego nakładu sił i środków, natomiast z artystycznego punktu widzenia praca w kamieniu to zajęcie trudne i ryzykowne. Wprawdzie przed rozpoczęciem samego rzeźbienia twórca skrupulatnie się do tego przygotowuje, sporządzając liczne szkice oraz modele, jednak biorąc do ręki dłuto i młotek musi wykazać się ogromnym wyczuciem, gdyż wystarczy zaledwie jedno za mocne uderzenie, by odłupać zbyt wiele kamienia i zrujnować będące na ukończeniu dzieło.Nic więc dziwnego, iż najwybitniejsi rzeźbiarze, jak na przykład Michał Anioł, osobiście zjawiali się w kamieniołomach, by wybrać blok skalny, który najlepiej odpowiadałby ich potrzebom. Znawcy sztuki rzeźbiarskiej, którzy mieli okazję przyglądać się pracy mistrza, nie mogli się nadziwić z jaką siłą i zdecydowaniem, a zarazem precyzją, traktował twardą bryłę. Spod latających po pracowni odłamków marmuru wyłaniały się figury o doskonałych proporcjach. Tworzenie rzeźby wydaje się dla postronnego obserwatora umiejętnością niemal magiczną. Nawet niektórzy artyści twierdzą, że pracując, uczestniczą w pewnego rodzaju misterium. Bezpośredni kontakt fizyczny z materiałem i wyłaniającym się z niego dziełem wyzwala w nich niepowtarzalne emocje. Są tacy rzeźbiarze, którzy uważają, że ich praca polega na wyzwalaniu z bryły uwięzionego w niej kształtu. Co ciekawe jednak, w pewnych epokach szanujący się artysta nie wykonywał ciężkiej i brudnej pracy, jaką jest rzeźbienie w kamieniu. Zamiast tego modelował swe dzieło w glinie i wynajmował pomocnika, który wykonywał za niego “brudną robotę” kucia.

Mankamenty pracy z kamieniem

Mankamenty pracy z kamieniem Paradoksalnie tak twardy materiał, jakim jest kamień, jest równocześnie bardzo kruchy. Szczególnie jeżeli dzieło zawiera wiele wystających, niewielkich elementów, jak na przykład nos lub palce ludzkich postaci, może ono łatwo ulec uszkodzeniu. Wędrując po muzeach rzeźby antycznej łatwo zauważyć, jak wiele figur pozbawionych jest kończyn, nosa i uszu. Aby zapobiec kruszeniu się kamienia, artyści zmuszeni byli do kształtowania postaci w zwartej formie, bądź łączenia w jednej bryle kilku figur, co dodatkowo pozwalało zaoszczędzić cenny materiał. Rzeźby wyrafinowane, o delikatnej strukturze, często wzmacniane były w newralgicznych miejscach. W kompozycję można na przykład wpleść pień drzewa, na którym opiera się. konstrukcja, lub podeprzeć ją prętem ukrytym w takich miejscach jak wyciągnięta w szerokim geście ręka bądź ogon psa. Zachodnioeuropejscy rzeźbiarze spośród dostępnych materiałów szczególnie upodobali sobie marmur oraz piaskowiec. Są to kamienie twarde, a jednocześnie łatwe w obróbce, ponadto można je bez trudu szlifować i polerować. Mistrzem idealnie gładkiej powierzchni, która wzbogacała końcowy efekt o grę światłocieni, był dziewiętnastowieczny francuski rzeźbiarz Auguste Rodin – autor słynnych dzieł Pocałunek oraz Myśliciel. Spośród wszystkich marmurów, wśród rzeźbiarzy najwyżej ceniony jest rzadki biały marmur, wydobywany między innymi we włoskich kamieniołomach Carrara, które funkcjonują już od starożytności.

O rzeźbie

O rzeźbie W ścisłym tego słowa znaczeniu pojęcie rzeźba oznacza obiekt wykonany za pomocą dłuta. Potocznie jednak terminem tym zwykło się opisywać dowolne trójwymiarowe dzieło artystyczne, bez względu na to czy zostało ono wyrzeźbione, odlane, wymodelowane czy wykonane za pomocą innej techniki. Najważniejszym wyznacznikiem jest tu właśnie trójwymiarowość obiektu, co najlepiej odróżnia rzeźbę na przykład od malarstwa. powierzchni – nosi wówczas nazwę płaskorzeźby lub reliefu. W zależności od stopnia wypukłości rozróżnia się relief płaski (zwykle spotykany na monetach) bądź wypukły. Najstarsze zachowane rzeźby to pochodzące z epoki kamienia, sprzed dwudziestu do trzydziestu tysięcy lat, małe figurki wykonane z kamienia bądź z kości, najczęściej słoniowej. Najstarsza z nich – nazwana Wenus z Wił-lendorf – została znaleziona na terenie Austrii. Naukowcy są niemal pewni, iż wykonano ją na potrzeby magicznych obrzędów związanych z płodnością. Wiadomo, że już wtedy istniało wiele różnych stylów rzeźbiarskich – niektóre figury można nazwać reprezentatywnymi, inne natomiast są wyraźnie stylizowane, na przykład mają nienaturalnie duże narządy płciowe.